Strona korzysta z plików cookies. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Szczegóły dotyczące plików cookies znajdziesz w Polityce Prywatności. Akceptuję
Doradztwo

Uprawa

Łubin biały, wąskolistny i żółty

Opis
Łubin biały, wąskolistny i żółty należą do grupy roślin motylkowych jednorocznych (grubonasiennych). Łubin jest rośliną jarą (formy wieloletnie nie są u nas uprawiane). Okres wegetacji waha się w granicach 110-120 dni u łubinu wąskolistnego, 140-160 dni u łubinu białego, zależnie od gatunku i odmiany. Obok odmian gorzkich, przeznaczonych na "zielony nawóz", uprawiane są odmiany łubinu słodkiego na nasiona jako komponent białkowy do mieszanek pasz treściwych i na zielona paszę. Wszystkie trzy gatunki są cennymi roślinami strukturotwórczymi, zwłaszcza w gospodarstwach z udziałem dużej powierzchni uprawy zbóż.
Sposób uprawy
Łubin znosi dobrze wiosenne przymrozki do -5 st.C. Dobre plonowanie zapewniają wczesne terminy siewu. Opóźnienie siewu sprzyja silniejszemu rozwojowi masy zielonej i zmniejszeniu plonu nasion. Największe potrzeby wodne, podobnie jak inne rośliny strączkowe, ma w okresie od pąkowania do zawiązywania strąków. Równomierne dojrzewanie, zwłaszcza łubinu żółtego i białego, zapewnia ciepła, słoneczna pogoda w okresie po wykształceniu strąków. Pod względem wymagań glebowych poszczególne gatunki i odmiany wyraźnie się różnią. Najmniejsze wymagania ma łubin żółty, który udaje się nawet na luźnych i kwaśnych glebach piaszczystych. Nieco większe wymagania, przede wszystkim pod względem wilgoci, wykazują łubin wąskolistny i biały. Łubin biały dobrze plonuje na glebach średnich, klasy bonitacyjnej IIIb-IVa. Łubin uprawiany na nasiona jest wrażliwy na niekorzystny przebieg pogody, szczególnie brak opadów w okresie kwitnienia i zawiązywania strąków oraz nadmiar opadów w okresie dojrzewania. Łubin jest zwykle siany po zbożach w trzecim lub czwartym roku po oborniku. Stosowany jest jako roślina pionierska na gleby nowinowe. Wapnowanie gleb jest zbyteczne, szczególnie pod łubin żółty, który znosi największe zakwaszenie gleb.
Zalecane odmiany:
W uprawie znajdują się odmiany gorzkie i słodkie oraz tradycyjne i samokończące (o zredukowanych rozgałęzieniach bocznych). Odmiany łubinu żółtego dzielą się na tradycyjne i samokończące. Wśród odmian tradycyjnych wyróżniamy: Polo, Parys, Juno, Cybis, Popiel, Teo, Idol, Lidar. W tej grupie występują również odmiany termoneutralne (w mniejszym stopniu reagujące na opóźniony siew), a wśród nich odmiana Juno. Drugą grupę stanowią odmiany łubinu żółtego - samokończące, nieco niżej plonujące od odmian tradycyjnych, jednak mają tę zaletę, że wcześniej i równomierniej dojrzewają, nie wymagając na ogół desykacji. Odmiany te mogą być uprawiane z powodzeniem na północy Polski. Należą do nich: Radamez, Markiz i Legat. Wśród odmian łubinu żółtego występują wyłącznie odmiany słodkie. Odmiany łubinu wąskolistnego dzielą się również na tradycyjne i samokończące. Wśród odmian tradycyjnych wyróżniamy odmiany słodkie, o małej zawartości alkaloidów, jak: Emir, Polonez, Troll, Saturn, Atu i odmiany tradycyjne gorzkie, których przedstawicielem jest Mirela. Drugą grupę stanowią odmiany samokończące, a wśród nich odmiany gorzkie: Bar i Ernani, oraz słodkie: Wersal i Sonet. Odmiany łubinu białego dzielą się również na tradycyjne i samokończące. Wśród odmian tradycyjnych wyróżniamy Bardo, Butan i Wat (odmiany słodkie) oraz Bac (odmiana gorzka). Odmiana Butan jest szczególnie interesująca, zarejestrowana w 2000 roku, charakteryzuje się cechami pośrednimi między odmianą tradycyjną a samokończącą, dobrze plonuje, wytwarzając jednocześnie ograniczoną ilość rozgałęzień. Z odmian samokończących łubinu białego należy wymienić Katon.

Powierzchnia opis
Powierzchnia łubinów w ostatnich latach bardzo silnie zmalała. Przybliżone dane dotyczą tylko plantacji nasiennych: w przypadku łubinu wąskolistnego powierzchnia plantacji nasiennych wynosiła w 1999 roku 1900 ha, a w przypadku łubinu żółtego - 1600 ha (dane wg Prof. Jerzego Szukały - AR Poznań). Niewielką powierzchnię nadal zajmuje łubin biały, choć z wszystkich 3 gatunków ma największy potencjał plonotwórczy. Jednym z poważnych problemów dotyczących uprawy łubinu jest występowanie groźnej choroby - antraknozy. Choroba ta występuje w coraz większym nasileniu od 1995 roku.