Stonogi

Te należące do skorupiaków zwierzęta nie lubią światła. W ciągu dnia chowają się w ciemnych

i wilgotnych zakamarkach. Są wszystkożerne, żywią się głównie zgniłymi resztkami pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego, także miękkimi częściami roślin (nasiona, korzenie, cebulki kwiatów, ziemniaki, spleśniałe drewno). Występują pod kamieniami, w krzakach, są w stanie przeżyć też

w suchym otoczeniu.

Objawy żerowania przypominają szkody wyrządzane przez ślimaki, jednak bez śladów śluzu. Stonogi mają owalne, silnie spłaszczone ciało o barwie od szarej aż do żółto-brązowej,
o wielkości 10-20mm.

Osobniki żeńskie noszą jaja i później młode larwy w specjalnej komorze lęgowej na brzuchu. Larwy są początkowo jasne, po kilku linieniach ciemnieją.

Stonogi jeśli nie występują masowo nie czynią wielkich szkód. Częściej zjadają martwe szczątki roślinne niż żywe rośliny. Zagrożenie mogą stanowić wiosną dla młodych siwek.
W kompoście dla odmiany spełniają rolę podobną jak dżdżownice, są więc pożyteczne.

W piwnicach mogą znaleźć żerowisko w przechowywanych tam ziemniakach, warzywach
i owocach.

Zapobieganie występowaniu:

• dbanie o właściwe warunki w pomieszczeniach (niska wilgotność w piwnicach, szopach),
• regularne sprawdzanie i czyszczenie pomieszczeń, zapobiega masowemu pojawianiu się stonóg,
• pojawiającego się w piwnicach prosionka szorstkiego łatwo zwabić nadpsutymi lub gotowanymi ziemniakami i wyrzucić na dwór lub przenieść do kompostu,
• stosowanie środków biobójczych – spray na owady biegające