Ślimaki (Gastropoda) to gromada zwierząt należąca do typu mięczaki (Mollusca). Zwykle przyjęło się dzielić je na dwie grupy: ślimaki oskorupione (z wyraźną muszlą, dostatecznie dużą, aby mogły do niej wciągnąć swoje ciało ) i ślimaki nagie u których muszla została zredukowana do niewielkiej płytki ukrytej w miękkim płaszczu i niewidocznej z zewnątrz.
Nie jest to jednak podział systematyczny. Podział ten dokonano nie tylko ze względu na wygląd ślimaków, ale i ich sposób życia.
Ślimaki oskorupione w niekorzystnych warunkach atmosferycznych wciągają swoje ciało do muszli, zasklepiają otwór śluzem, zapadają w stan anabiozy i pozostają na miejscu.
Natomiast ślimaki nagie przemieszczają się w poszukiwaniu dogodnych warunków. Odznaczają się one znacznie większą tolerancją w stosunku do czynników ekologicznych niż ślimaki oskorupione. Ich duża ruchliwość oraz szczególna zdolność do wyszukiwania kryjówek umożliwia im bezpieczne przetrwanie niedogodnych okresów dnia czy pory roku. Schronienie mogą znaleźć wszędzie: w pobliżu korzeni, pod kamieniami, w glebie, pod korą drzew, w dziuplach, zbutwiałych pniach itp.

Rozwój ślimaków

Ślimaki nagie są obojnakami tzn. posiadają zarówno męskie jak i żeńskie narządy rozrodcze i każdy osobnik może składać jaja oraz zaplemniać. Zwiększa to szansę przetrwania populacji w niekorzystnych warunkach. W warunkach Polski ślimaki mogą kopulować kilkakrotnie w ciągu roku. Nie każde składanie jaj musi być poprzedzone kopulacją. Ślimaki przechowują przekazane wcześniej w procesie kopulacji przez partnera plemniki w torebce nasiennej nawet do 3 miesięcy. W procesie przekazywania spermy wyróżniamy trzy fazy:   rozpoznanie partnera, taniec godowy, akt przekazania spermy.

Jaja nagusów są kuliste lub prawie kuliste. Ich rozmiary są różne u różnych gatunków od 1 do 5 mm. Ślimaki składają jaja w tzw. złoża pojedynczo lub połączone w łańcuszek.
W jednym złożu może ich być od kilkunastu do kilkudziesięciu. Świeżo złożone jaja są przeźroczyste lub prawie przeźroczyste, a w miarę rozwoju zarodka stają się mlecznobiałe. Mimo, że w jednym złożu znajdują się jaja od jednego osobnika złożone w tym samym czasie, to ich wyleganie nie jest równoczesne, jest rozłożone w czasie nawet do 11 dni. Chroni to gatunek przed wyginięciem w skutek działania niekorzystnych warunków atmosferycznych. Ślimaki bardzo dokładnie wybierają miejsce do składania jaj. Najczęściej składają je w wilgotnej glebie na głębokości kilku centymetrów, w próchniejących pniach, pod kamieniami, pod opadłymi liśćmi czyli wszędzie tam gdzie jest wilgotno i bezpiecznie. W czasie składania jaj ślimaki są bardzo zaabsorbowane tą czynnością i nie zwracają uwagi na otoczenie.
W rozwoju osobniczym u ślimaków możemy wyróżnić trzy okresy:

• młodociany – od chwili wyjścia z jaja do momentu złożenia pierwszych jaj,
• reprodukcji – od chwili złożenia pierwszych jaj do momentu całkowitego ich zaprzestania,
• starczy – okres w którym ślimaki nie składają już jaj i giną.

Pod względem pokarmowym nasze ślimaki są polifagami. Uszkadzają one różne części roślin: pędy, liście, kwiaty, owoce, nasiona, korzenie, bulwy, cebule. Początkowo żerują po obu stronach blaszki liściowej zeskrobując tkanki roślinne, następnie wygryzają nieregularne otwory, potem zjadają nerwy liści, łodygi aż dochodzi do zniszczenia całych roślin. Szczególnie niebezpieczne są w okresie siewu i wschodów roślin. W uprawach roślin ślimaki nagie są trudne do zaobserwowania, ponieważ ich ślady żerowania podobne są do tych jakie powodują owady. O ich obecności świadczy zaschnięty i błyszczący na roślinach lub podłożu śluz wydzielany podczas poruszania się zwierząt. Przy masowym wystąpieniu i sprzyjających warunkach atmosferycznych ślimaki mogą zniszczyć całe zasiewy lub wyrządzić znaczne straty w uprawach. Przypisuje im się też przenoszenie wirusów i niektórych chorób.